صنعت نساجی مازندران در سال 1309 شروع به کار کرد. نخستین واحدهای صنعتی در این سال در این شهرستان ساخته شد. این کارخانه های عظیم برای بسیاری از هم وطنان متولد 30 تا 50 مملو از خاطره است. از بانوانی که در مقابل فروشگاه های نساجی مازندران برای خرید ملحفه صف می کشیدند. تا آن هایی که در پنبه زارها برای این صنعت خوراک اولیه تهیه می کردند و یا پنج هزار کارگری که صبح ها با صدای بوق بلند این کارخانه از خواب بر می خواستند. حتی دانش آموزانی که به مدرسه صنعت نساجی مازندران می رفتند. همه و همه برشی شیرین از خاطرات زندگی به واسطه فعالیت صنعت نساجی مازنداران بوده است.
صنعت نساجی مازنداران
صنعت نساجی مازندران از سه کارخانه تشکیل شده است. شماره یک واحد چیت سازی است و شماره دو منسوجات پرده، ملحفه، پیراهن، فاستونی است، که هر دو در شهر قائمشهر قرار دارند. شماره سه در جهت تولید نخ و منسوجات مصنوعی است، که در مازنداران قرار دارد. هر کدام از این کارخانه ها به تنهایی همه مراحل تولید پارچه شامل دستگاه ریسندگی (تولید نخ از پنبه)، ماشین بافندگی، رنگرزی و عرضه آن به بازار را انجام می دادند. همچنین از طریق شعبه هایی که در کشور دایر شده بود، محصولات خود را به فروش می رساندند. صنعت نساجی مازندران برای مردم این شهر حساسیت ویژه ای دارد. در گذشته ای نه چندان دور کمتر خانواری پیدا می شد، که یک یا دو نفر از اعضای آن در این کارخانه ها شاغل نباشند.
افول نساجی در این استان
صنعت نساجی مازندران در طی سال های گذشته به دلیل فرسودگی، کاهش تولید پنبه، عقب افتادن از فناوری های روز دنیا و تغییر متعدد مدیران تار و پود اشتغال و ارزآوری اش از هم پاشید. رکود صنعت نساجی این استان به قدری ادامه یافت که کارخانه ها شروع به ورشکستگی کردند و حقوق ها به تعویق افتاد. سالن های تولید تعطیل شدند و برای حقوق ها ماشین آلات نساجی فروخته شدند. حتی برای جوابگوی کارگران بودن سقف های سوله ها هم فروخته شدند و لقب شهر خسته را گرفتند.
مشکلات صنعت نساجی مازندارن از سال ۱۳۷۲ با واگذاری آن به بانک ملی آن هم با هدف حل معضلات ناشی از مالکیت دولتی نمود بیرونی پیدا کرد. بعد از آن واحدهای باقی مانده با واگذاری های متعدد طی دولت های مختلف کلافش سردرگم تر شد و هیچ رونقی نیافت. هر دولتی وعده ای برای رفع مشکلات می داد ولی کاملا ناتوان نشان می داد و به هیچ عنوان نمی توانست اشتغال زایی فراگیری ایجاد کند. امروز اثری از کارخانه یک و دو آن نیست و حتی محوطه کارخانه به مخروبه و تلی از خاک تبدیل شده است. صنعت نساجی مازنداران گذشته پرافتخاری داشت و سال های سال جوانان بی شماری را از استان های مختلف در خود جای داده بود. تا آنکه خصوصی سازی و بهتر است بگوییم خصوصی خواری تیشه به ریشه این کارخانه قدیمی زد.
