تابندگی نخ یا چند لا کردن نخ ها
در صنعت نساجی و بعد از فرآیند بوبین پیچی، نخ ها به انبار نخ منتقل می شوند. این نخ ها را با توجه به درخواست مشتریان یا با توجه به نیاز پارچه ی مطلوب، ابتدا به صورت دولا و یا چند لا كنار هم می گذارند و سپس به هم تاب می دهند. به این عمل تابندگی نخ می گویند. دلیل تابندگی نخ (دولا تابی یا چند لا تابی) عموماً افزایش استحکام و یکنواختی نخ است. اما این فرآیند گاهی برای تولید نخ های دو جزئی یا دورنگ نیز استفاده می شود.
در این شكل مراحل تابندگی نخ را مشاهده می نمایید. 
مراحل:
- بوبین نخ یك لا
- راهنمای نخ
- كنار هم قرار گرفتن دو نخ
- پیچش نخ دو لا روی بوبین
سیستم دو لا موازی كنی نخ
یکی از کارهایی که در مرحله تابندگی نخ می توان انجام داد، دو لا موازی کنی نخ است. این فرآیند معمولاً اهداف زیر را در پی دارد:
- بالا بردن مقاومت نخ.
- تولید نخ با یكنواختی بیش تر.
- به دست آوردن خواص مد نظر یا ظاهر مطلوب.
در فرآیند تابندگی نخ می توان نخ هایی از یك جنس و یا نخ هایی از جنس های مختلف را به کار برد.
دستگاه های تابندگی نخ، رشته ها را در کنار هم قرار می دهند و در صورت نیاز، آن ها را می تابانند. این فرآیند برای برخی از نخ های تار و پود ضروری است. نخ های تک لا معمولاً برای پارچه های ظریف استفاده می شوند، در حالی که پارچه های ضخیم تر به نخ های چندلا نیاز دارند. 
اجزای اصلی دستگاه های تابندگی نخ
- قفسه نگهداری نخ های تک لا: این قفسه ها معمولاً برای هر واحد تولید، دو یا چند بوبین نخ تک لا را در خود جای می دهند تا از آن ها برای تابندگی نخ استفاده شود.
- موتور اصلی: این موتور نیروی لازم برای حرکت اجزای متحرک را فراهم می کند. در برخی از دستگاه ها، هر گروه از اجزای متحرک (واحد تولید) موتور جداگانه ای دارد.
- راهنماهای حساس عبور نخ تک لا: این راهنماها مسیر عبور نخ های تک لا را هدایت می کنند تا فرآیند تابندگی نخ انجام شود.
- محل تجمع نخ های تک لا: در این نقطه، دو یا چند نخ تک لا در کنار هم قرار می گیرند.
- راهنمای نخ های چندلای موازی: این راهنما، نخ های چندلایی را که پس از فرآیند تابندگی نخ به صورت موازی در کنار هم قرار می گیرند، هدایت می کند.
- پولکی های ایجاد کشش: این پولکی ها کشش مورد نیاز را در نخ ایجاد می کنند.
- درام شیاردار (ترومل): این درام، نخ ها را به صورت یکنواخت جمع می کند.
- بوبین پیچ: این قسمت شامل بازویی ها و دیسک های نگهدارنده بوبین است.
- تمیزکننده متحرک: این تمیزکننده، پرز و ناخالصی های موجود در نخ را از بین می برد.
انواع سیستم های کنترل کیفیت در فرآیند تابندگی نخ
در طول فرآیند تابندگی نخ باید به طور مداوم سلامت نخ ها بررسی شود تا در صورت وجود هرگونه نقص، آن قسمت ترمیم شود. این سیستم های عبارتند از:
- کنترل مکانیکی: در این روش، نخ ها بین دو قطعه متحرک حرکت می کنند و در صورت نازک یا ضخیم بودن نخ، صفحه حرکت کرده و باعث قطع نخ می شود.
- کنترل الکترونیکی: در این روش، نخ ها از بین دو صفحه خازن عبور می کنند و با تغییر ضخامت نخ، میزان جریان عبوری تغییر کرده و نخ قطع می شود.
- کنترل الکترومکانیکی: این روش ترکیبی از دو روش بالا است.
در هر کدام از انواع دستگاه ریسندگی یکی از سیستم های کنترل کیفیت نخ اجرا می شوند تا فرآیند تابندگی نخ بدون نقص پیش برود.
پولکی های ایجاد کشش
به منظور یکسان نگه داشتن کشش نخ های تک لا در طول زمان پر شدن بوبین و این که نخ ها به صورت کاملاً موازی پیچیده شوند، به پولکی ایجاد کشش نیاز است. تعداد پولکی های ایجاد کشش بر اساس نمره نخ تک لا و جنس نخ ورودی تنظیم می شود. در غیر این صورت، در قسمت تابندگی نخ مشکل ایجاد شده و نخ به طور یکنواخت تابیده نمی شود.
برای کاهش اصطکاک بین نخ ها، در برخی از دستگاه های دولا موازی، نخ تک لای ورودی را با آب، مواد شیمیایی یا پارافین جامد آغشته می کنند. افزایش اصطکاک، علاوه بر افزایش مصرف برق، باعث افزایش ریزش پرز در فرآیند تابندگی نخ نیز می شود. 
فرآیند دولاکنی نخ
این فرآیند به طور کلی دارای سه بخش است که عبارتند از:
ورودی: نخ های یک لا که در اتوکنر بوبین پیچی شدند.
پردازش: دو یا چند نخ در کنار هم قرار می گیرند، موازی می شوند و دستگاه آن ها روی قرقره می پیچد.
خروجی: نخ دولای موازی بدون تاب.
فرآیند چندلا موازی کنی نخ
در این نوع از فرآیند تابندگی نخ، نخ ها باید چندلا و موازی شوند. در این فرآیند، قرارگیری صحیح نخ ها در کنار یک دیگر بسیار حائز اهمیت است. زیرا جا به جایی نخ ها در این مرحله، منجر به ظاهر نامناسب نخ ها می شود. از طرف دیگر، قطر این نخ چندلا یکسان نخواهد بود. در نتیجه و به دلیل ناهمگونی نخ، پارچه ی نهایی نیز ناهموار خواهد شد. بدیهی است که ارزش پارچه های ناهمگون به مراتب کم تر از پارچه هایی با ظاهر یکنواخت است. 
تاب دادن
به منظور ایجاد چسبندگی بیش تر و پوشش بهتر رشته های الیاف تشکیل دهنده ی نخ و ایجاد نخ محکم تر، آن ها را به هم می تابانند. به این ترتیب، الیاف حول محور خودشان می چرخند تا نقاط اصطکاک بین الیاف افزایش یابد و استحکام بیش تری پیدا کنند. این عمل، تاب دادن الیاف یا تابندگی نخ نام دارد. به همین ترتیب و جهت رسیدن به یکنواختی و استحکام بیشتر، می توان دو یا چند نخ را حول محور طولی خود به دور هم تاب داد. 
تاب حقیقی و مجازی
در زیر دو نوع تاب حقیقی و تاب مجازی مشاهده می شود. در تابندگی نخ با تاب حقیقی، همه ی نخ ها یا الیاف در یک جهت تاب می خورند. اما در تاب مجازی، جهت تاب قسمتی از نخ با قسمت دیگر تفاوت دارد. تاب مجازی به راحتی از هم باز می شود، هرچند به کمک بخار و حرارت، تاب مجازی را در الیاف تثبیت می کنند. 
