معضلات صنعت نساجی ایران بسیار گسترده و چند وجهی است. از رکود بازار گرفته تا موانع ساختاری و تلفیق نشدن اش با روش های مدرن و نوآور.
معضلات صنعت نساجی ایران
معضلات صنعت نساجی ایران روز به روز در حال گسترش است. یکی از مهم ترین چالش های آن، کاهش قدرت خرید مردم و تغییر الگوی مصرف به سمت مایحتاج ضروری است. این امر موجب افت شدید تقاضا برای محصولات صنعتی مانند پوشاک و نساجی شده است. کارخانجات نساجی با کاهش ظرفیت تولید و انباشت محصولات در انبارها مواجه شده اند، زیرا بخش قابل توجهی از جامعه دیگر توان مالی خرید این دست محصولات را ندارند. این مسئله، به ویژه با توجه به تورم افسارگسیخته و افزایش روزافزون قیمت ها، نمود بیشتری پیدا می کند.
علاوه بر این، سیاست های ارزی نامناسب و مدیریت ناکارآمد در تأمین انرژی، دو ضربه مهلک دیگر بر پیکره ی صنعت نساجی وارد کرده است. قطعی های مکرر برق، که اغلب در زمان های اوج مصرف کارخانجات رخ می دهد. خسارات هنگفتی به ماشین آلات و خطوط تولید وارد می کند و به طور کلی، فرآیند تولید را مختل می سازد.
مشکلات مالی و کمبود نقدینگی نیز به معضلات صنعت نساجی ایران دامن زده است. به گفته فعالان این حوزه، کاهش شدید سرمایه گذاری ها و دشواری در تامین مواد اولیه، این صنعت را در لبه پرتگاه قرار داده است. برای مثال، بسیاری از کارخانجات نساجی قادر به خرید مواد اولیه ی مورد نیاز خود از جمله الیاف مصنوعی، نخ، پارچه و رنگ نیستند و در نتیجه خطوط تولیدشان متوقف شده یا با ظرفیت بسیار پایین فعالیت می کنند.
تهدیدات و چالش های ساختاری این صنعت
- هزینه های بالای تولید
- عدم نوسازی و توسعه
- شبکه توزیع سنتی
- ضعف در برندسازی
- محدودیت های فرهنگی و اجتماعی
- فقدان چشم انداز و هدف گذاری
- فرهنگ مصرف کالاهای خارجی
- ضعف در طراحی محصول
- استفاده از ماشین آلات نساجی فرسوده
- به روز نبودن با فناوری ها و تکنولوژی جدید
- نگاه غیرسیستمی
- عدم برنامه ریزی در صادرات
- حمایت نکردن از تولید کنندگان داخلی توسط دولت
- نقص در مالیات بر ارزش افزوده
- ایجاد محدودیت برای برندهای داخلی
- عدم دسترسی به مواد اولیه
راهکارهای پیشنهادی برای برون رفت از معضلات صنعت نساجی ایران
برای رفع معضلات صنعت نساجی ایران ما نیازمند تصمیمات درست و مشوق هایی در سطح کلان هستیم.
- اصلاح قوانین مرتبط با کار و تامین اجتماعی
- اصلاح قوانین مربوط به بیمه تامین اجتماعی پیمانکاران تامین کننده پوشاک
- تشویق برندهای تولید کننده پوشاک
- توسعه آموزش های تخصصی تولید، بهره وری و کیفیت در صنعت پوشاک
- جذب سرمایه گذاری ها و مشارکت کنندگان خارجی در تولید داخلی
- رسمیت بخشی به تولید بدون کارخانه و اجازه فعالیت به برندهای پوشاک در قالب رسته های مختلف، می تواند باعث توسعه کسب و کارهای کوچک و نوپا شود.
- تسهیل در واگذاری پروانه بهره برداری به برندهای پوشاک، می تواند باعث کاهش موانع اداری و افزایش سرعت کسب و کار شود.
- به رسمیت شناخته شدن صنعت پوشاک به عنوان صنعت سبز و صدور پروانه بهره برداری برای کارگاه های بزرگ، می تواند باعث تشویق تولید کنندگان به استفاده از فناوری های پاک شود.
- ایجاد مشوق های لازم برای تولید کنندگان و کاهش تولیدات زیرپله ای، می تواند باعث افزایش رقابت پذیری و کاهش قاچاق کالا شود.
- استقرار تدریجی اخذ شناسه کالا با توجه به آیین نامه های اجرایی ماده 13 قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز
برای برون رفت از معضلات صنعت نساجی ایران نیازمند یک استراتژی جامع و چند جانبه است. که در آن باید تولید کنندگان و عرضه کنندگان تا دولت و مصرف کنندگان، نقش خود را به درستی ایفا کنند. این استراتژی باید بر مبنای نوآوری، بهبود کیفیت، کاهش هزینه ها و افزایش رقابت پذیری بنا شود.
